Následující text není historickou studií. Jedná se o převyprávění pamětníkových životních osudů na základě jeho vzpomínek zaznamenaných v rozhovoru. Vyprávění zpracovali externí spolupracovníci Paměti národa. V některých případech jsou při zpracování medailonu využity materiály zpřístupněné Archivem bezpečnostních složek (ABS). Užíváme je pouze jako doplněk pamětníkova svědectví, či jiného zdroje. Citované strany svazků z ABS jsou uloženy v sekci dodatečné materiály.

Pokud máte k textu připomínky nebo jej chcete doplnit, kontaktujte prosím šéfredaktora Paměti národa. (michal.smid@ustrcr.cz)

Zofia Nastaborska (* 1922  )

Zupa w Rosji – do końca życia nie zapomnę

  • urodziła się we Lwowie 14 sierpnia 1922
  • rodzina mieszkała w Toruniu a przez trzy lata poprzedzające wybuch wojny - w Częstochowie
  • po wybuchu wojny rodzina uciekła do Lwowa
  • Zofia Nastaborska rozpoczęła naukę w szkole pielęgniarskiej
  • 29 czerwca 1940 cała rodzina została deportowana do obozu pracy w obwodzie swierdłowskim
  • Zofia Nastaborska pracowała w żłobku
  • po podpisaniu układu Sikorski-Majski rodzina została zwolniona z obozu i wyjechała do Taszkientu, następnie pracowała w kilku kołchozach
  • Zofia Nastaborska rozpoczęła pracę w szpitalu prowadzonym przez delegaturę RP
  • została wraz z Armią Andersa ewakuowana do Persji, gdzie przez dwa lata pracowała w szpitalu na oddziale dziecięcym
  • w 1944 wyjechała do Afryki (Tanganika i Kenia), gdzie pracowała w szpitalu i sierocińcu
  • w 1947 roku zdecydowała się na powrót do Polski i zamieszkała w Krakowie
  • ukończyła studia ekonomiczne na Akademii Handlowej
  • pracowała w przemyśle opakowań blaszanych

Urodziła się we Lwowie 14 sierpnia 1922. Jej ojciec, z wykształcenia prawnik i ekonomista, był dyrektorem Komunalnej Kasy Oszczędności. Rodzina mieszkała w Toruniu a przez trzy lata poprzedzające wybuch wojny - w Częstochowie. Po wybuchu wojny ojciec Zofii Nastaborskiej został zmobilizowany, a rodzina uciekła do Lwowa. Zofia Nastaborska rozpoczęła naukę w szkole pielęgniarskiej i została praktykantką w Szpitalu Dzieciątka Jezus. 29 czerwca 1940 cała rodzina została deportowana do obozu pracy w obwodzie swierdłowskim. Zofia Nastaborska pracowała w żłobku, początkowo jako sprzątaczka, następnie przy sporządzaniu rozliczeń i raportów. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski rodzina została zwolniona z obozu i wyjechała do Taszkientu, następnie pracowała w kilku kołchozach. Starszy brat Zofii Nastaborskiej wstąpił do Wojska Polskiego, młodszy do towarzyszącej mu formacji „junaków“. Zofia Nastaborska rozpoczęła pracę w szpitalu prowadzonym przez delegaturę RP, a następnie została wraz z Armią Andersa ewakuowana do Persji, gdzie przez dwa lata pracowała w szpitalu na oddziale dziecięcym. W 1944 wyjechała do Afryki (Tanganika i Kenia), gdzie pracowała w szpitalu i sierocińcu.  W 1947 roku zdecydowała się na powrót do Polski. Zamieszkała w Krakowie, ukończyła studia ekonomiczne na Akademii Handlowej. Pracowała w przemyśle opakowań blaszanych.

© Všechna práva vycházejí z práv projektu: 1945 - End of the War. Comming Home, leaving Home.